PRZEKROJE Odwzorowania zarysów wewnętrznych i krawędzi niewidocznych dokonujemy za pomocą linii kreskowych, o ile nie zmniejsza to przejrzystości i czytelności rysunku (rys. 7-1). Aby na rysunkach technicznych przedstawić wewnętrzne zarysy przed­miotu w sposób bardziej przejrzysty i dokładnie je zwymiarować, stosujemy (wg normy PN—60/M—01124) wyobrażalne przekroje rysunkowe (rys. 7-2). a) rysunek poglądowy, b) widok w rzucie pionowym z zaznaczę- Rys. 7-2. Tulejka z kołnierzem niem zarysów wewnętrznych w przekroju liniami kreskowymi Odwzorowanie przedmiotu w przekroju powstaje: a) przez przecięcie go w wy­obraźni płaszczyzną przechodzącą przez interesujące nas szczegóły konstrukcyjne przedmiotu, b) odrzucenie części przedmiotu, znajdującej się między obserwato­rem i płaszczyzną przekroju oraz narysowanie rzutu części pozostawionej, c) dla lepszej czytelności rysunku przekrój kreskujemy, a ślad płaszczyzny tnącej znaku­jemy. Liczba przekrojów danego przedmiotu powinna być ograniczona do liczby nie­zbędnej do jednoznacznego określenia jego konstrukcji. Zależy ona od trafnego wyboru płaszczyzn tnących. Płaszczyzny te mogą bowiem przebiegać pionowo lub poziomo, wzdłuż lub w poprzek przedmiotu, mogą przecinać go całkowicie lub czę­ściowo, po linii prostej lub łamanej. Zależnie od tego, jaką część przedmiotu płaszczyzna przekroju obejmuje, przek­roje bywają: całkowite, połówkowe, cząstkowe. W zależności od liczby płaszczyzn tworzących przekrój rozróżniamy przekroje: proste, gdy użyto jednej płaszczyzny; złożone, gdy płaszczyzn jest więcej. Zależnie od kierunku płaszczyzny przekroju w stosunku do wymiaru podłużnego przedmiotu, odróżniamy przekroje podłużne i poprzeczne. Sposób rysowania przedmiotów w przekroju całkowitym podłużnym przedsta­wiony jest rys. 7-3. Widzimy tę samą tulejkę narysowaną w rzucie ukośnym równo-egłym i prostokątnym. Częstym błędem powtarzającym się wśród uczniów wyko­nujących przekroje jest opuszczanie linii zarysu krawędzi leżących poza płaszczyzną przekroju.