W 1928 roku Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Pol- skiej „O prawie budowlanym i zabudowie osiedli" po raz pierwszy w historii Polski została uregulowana kwestia nadawania uprawnień budowlanych. Został tym samym oficjalnie wprowadzony obowiązek wykazania się odpowiednimi kwalifikacjami przez osoby zawodowo zajmujące się budownictwem, a według obecnej terminologii — peł- niące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie. Przepisy ustanowione w 1928 roku regulujące tę kwestię obowią- zywały aż do roku 1961, kiedy to po raz pierwszy po wojnie została uchwalona ustawa Prawo budowlane, dostosowana do ówczesnych realiów politycznych i ekonomicznych. Cechą charakterystyczną dla obu wymienionych regulacji pra- wnych była konieczność zdania egzaminu w celu uzyskania upraw- nień budowlanych. Tak więc od 1928 do 1974 roku, każdy kto chciał uzyskać uprawnienia budowlane musiał obok udokumentowa- nia określonego prawem wykształcenia i wymaganej praktyki zawo- dowej zdać egzamin przed specjalnie do tego celu powoływaną komisją. W 1974 roku weszła w życie kolejna ustawa Prawo budowlane, która zrewolucjonizowała procedury nadawania uprawnień budow- lanych między innymi poprzez odstąpienie od obowiązku zdawania egzaminu na uprawnienia budowlane, a także nazwę „uprawnienia budowlane" zastąpiła nazwą „stwierdzenie posiadania przygotowa- nia zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie". Ustawa ta obowiązywała do 31 grudnia 1994 roku. Obecnie obowiązująca ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane przywróciła zarówno nazwę „uprawnienia budowlane" jak i obowiązek zdawania egzaminu w celu ich uzyskania.